Jarenlang vechten om gewoon verder te kunnen. In 2010 begon ik als alleenstaande moeder aan een hbo-opleiding. Ik wilde werken aan een betere toekomst voor mijn dochter en had de opvang en mijn toeslagen netjes geregeld.
Een paar jaar later veranderde alles. Mijn toeslagen werden langdurig stopgezet en ik kwam financieel steeds verder in de problemen. Wat begon met een administratieve kwestie groeide uit tot een situatie waarin ik mijn vaste lasten niet meer kon betalen.
Ik raakte achter met mijn huur, zorgverzekering en andere rekeningen. Schulden stapelden zich op en ondanks talloze telefoontjes en gesprekken met verschillende instanties kreeg ik geen duidelijkheid of echte oplossing. Ik werd steeds opnieuw doorverwezen.
De gevolgen werden steeds groter. Mijn auto werd in beslag genomen en er dreigde zelfs een uithuiszetting. Ondertussen probeerde ik er voor mijn dochter te zijn en mijn leven draaiende te houden. Achter de voordeur speelde zich ondertussen iets heel anders af dan de buitenwereld zag.
Er kwamen deurwaarders aan de deur, ik leefde met voortdurende financiële onzekerheid en uiteindelijk kwam ik in een schuldsaneringstraject terecht. Jarenlang stond mijn leven vooral in het teken van overleven en proberen de gevolgen van een probleem op te lossen dat ik zelf niet had veroorzaakt.
Pas na jaren kwam er weer ruimte om vooruit te kijken. Het moment waarop ik mijn schuldsanering kon afsluiten voelde daarom als veel meer dan het einde van een financieel traject. Het was het moment waarop ik eindelijk weer kon nadenken over mijn toekomst en over het leven dat ik samen met mijn dochter wilde opbouwen.
Dit is één van de vele verhalen achter de Toeslagenaffaire. Een verhaal over financiële schade, maar ook over onzekerheid, verlies van rust, gezinsdruk en jarenlang proberen overeind te blijven.
Dit verhaal is gebaseerd op het persoonlijke verhaal van een gedupeerde ouder en voor Toeslagengezeur.nl volledig opnieuw geschreven.
